Al voor aanvang van de simultaan bleek dat Jeroen zich goed had voorbereid op wat er komen ging. Twee oefensimultaans werden in de voorgaande weken succesvol afgesloten. Voor aanvang van de simultaan bleek het vierkant waarin Jeroen de gehele middag zijn rondes zou moeten lopen in een ongunstige ruimte te staan. Het geheel van glas voorziene dak deed de speelzaal al snel voorzien van een subtropische temperatuur waarbij hooguit enkele Afrikaanse grootmeesters zich prettig zouden voelen. Snel besloot de organisatie onder leiding van o.a. Jan Kok en Tjeerd Harmsma (sorry als ik nuttig werk van andere mensen vergeet) de stoelen en tafels met een naastgelegen zaal te wisselen. Toen in de naastgelegen zaal alles mooi op zijn plek stond, en ik in een veel aangenamer klimaat aan mijn bord plaats nam kwam probleem twee om de hoek kijken.
De vorige zaal was volgens mij al enkele dagen voorheen van speelmateriaal voorzien, zodat alle naambordjes en notatiebiljetten enigszins verwelkt van de zon op de tafel lagen. De bordjes werden rechtgebogen en de notatiebiljetten ingevuld. Nu was dit weer makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn notatiebiljet, vijf minuten geleden nog triomfantelijk in de zon bakkend, was met mijn pen onbeschrijfbaar. Het perkamentachtig stuk papier viel onmogelijk van zetten en slagenwisselingen te voorzien! Gelukkig had ook hier de organisatie een oplossing voor. Tjeerd kwam met ‘verse' notatiebiljetten langs de borden en snel wisselde ik mijn stuk papyrus in voor een fris ruikend exemplaar, vers bij de KNDB gedrukt.

Frank Teer, samen met Francis Huijsen de arbiters van vandaag nam nog even snel de reglementen door met de deelnemers en simultaangever. Daar de meeste regels niet afweken van een normale competitiewedstrijd hoefde Frank niet te beginnen bij hoofdstuk 1, paragraaf 1, maar slechts enkele nieuwe regels kwamen aan bod. Zo moesten onder andere de geslagen stukken per direct in de doosjes gedaan worden, en werd de notatieplicht nooit, als moest je nog 10 zetten in evenzoveel seconden, opgeschort. Allemaal logische gemakkelijke regels, die het voor Jeroen een stuk overzichtelijker maken. Achteraf bleek Jeroen nog een mooie truc in petto te hebben. Als hij aan een bord de vijftig zetten binnen twee uur gehaald had zette hij een witte dam aan zijn zijde van het bord. Overzichtelijk!

Goed, de simultaan begon en de eigenaar van BowlingWorld, onze gastheer, deed de eerste zet aan het bord van Jeroen en tegenstander Jelle Groeneveld. Vlot maakte Jeroen zijn eerste rondes en de diverse openingen werden nauwkeurig afgespeeld. Reeds binnen een uur had Jeroen enkele tegenstanders te grazen. Zelf schrok ik enigszins van het hoge tempo van Jeroen. Ik had mijn zet nog maar net uitgevoed, of Jeroen kwam er al weer aan. Langzaam maar zeker begon het er voor Jeroen goed uit te zien en na een krappe twee uur spelen moest hij zijn eerste punt afgeven. Tegenstander Dion van Bommel hield zijn zwarte vesting zodanig gesloten dat Jeroen geen heil meer zag in verder spel, en een verliespuntje prefereerde boven een lastige partij, die alleen maar tijd zou kosten. Naarmate de tijdnood dichterbij kwam, verschenen er natuurlijk ook lastigere standen op de borden van Jeroen. Zo wist tegenstander Erik Mayenburg hem te verrassen door op dam te komen. Auw, dat zijn de momenten waarop je als simultaangever aan je recordpoging gaat twijfelen. Inmiddels zitten we een half uur voor de tijdnood als de stand 11-3 is, en er al aardig wat publiek zich in het krappe zaaltje manoeuvreert.

Zou Jeroen het halen?

Mijn eigen partij is er een van het type, we laveren wat en zien wel wat er gebeurt. Net op het moment dat ik iets van positioneel voordeel krijg door middel van een offer besluit ik met Jeroen remise overeen te komen. De stand is wellicht beter, maar de tijd die ik, en zeker Jeroen, er dan in moeten steken komt hij in andere partijen te kort, en dan is het nog maar de vraag of ik de stand ook zal winnen. Zelf, ben ik trotser op Jeroen als hij zijn wereldrecordpoging kan laten slagen, dan op mezelf bij een eventuele voordeelremise. De vrede definitief getekend.
Ik besluit even boven bij het reguliere toernooi te gaan kijken, maar al snel kom ik tot de conclusie dat de meeste toeschouwers zich op de begane grond bevinden, al waar het aanmerkelijk spannender is rond de tijdnood.
In verschrikkelijke tijdnood blijkt Jeroen in geen enkele partij te komen, en als dan op alle borden, met hier en daar een remise de zetten zijn gehaald kan de tussentijdse balans worden opgemaakt. Jeroen zal nog een kleine plus moeten scoren uit het resterend tiental partijen.
Uiteindelijk capituleert onder andere Limburger Bram Verhoef, Jeroens clubgenoot. En met die punten op zak is het zeker, Jeroen pakt dat wereldrecord. Theo Voorspuij, ook al spelend tegen Erno Prosman vorige week, heeft samen met Jeroen de langste zit. Nouja ‘zit'... Jeroen zal blij zijn dat hij bij zijn laatste tegenstander er eindelijk eens voor kon gaan zitten. Het eindspel word afgewerkt onder grote publieke belangstelling. Na afloop blijkt dat Jeroen glansrijk in zijn poging is geslaagd. 45-15 voor Jeroen, is gewoon een superscore. Van alle kanten stromen nu de felicitaties binnen, en ik ga met mijn pa weer huiswaarts. Een mooie dag met een schitterend eind.

Gefeliciteerd Jeroen!

Ook de organisatie bedank ik voor het organiseren van dit mooie evenement. Het had misschien allemaal wat strakker en mooier gekund, maar als deelnemer vergeet ik deze dag natuurlijk niet snel meer!